===>>> Walk to the future <<<===

บทลงโทษด้วยความรัก

          วันหนึ่งเมื่อยังเด็ก แอนดี้น้องชายของฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่นในมือข้างหนึ่งมีปากกาหนึ่งด้าม ขณะที่ในมืออีกข้างหนึ่งก็ถือหนังสือสะสมราคา   แพงของพ่อ แอนดี้คงจะปีนขึ้นไปหยิบจากบนชั้นหนังสือ

          เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้อง แอนดี้ก็ก้มหน้างุดและทำท่ากระสับกระส่าย เขารู้ตัวดีเชียวละว่ากำลังทำผิด แม้จากระยะไกล ฉันก็เห็นรอยขีดเขียนเปรอะไปทั่วบนหน้าหนังสือของพ่อ และตอนนี้แอนดี้ก็กำลังจ้องมองพ่อตาโตด้วยความหวาดหวั่น รอคอยที่จะถูกทำโทษ

          พ่อหยิบหนังสือขึ้นมามอง  แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ หนังสือทุกเล่มมีความหมายต่อพ่อมาก  หนังสือคือความรู้  และหนังสือเล่มนี้ก็เป็นหนังสือสะสมราคาแพง  แต่ในขณะเดียวกันท่านก็เป็นพ่อที่รักลูกมาก

          สิ่งที่พ่อทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นยอดเยี่ยมมากแทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุแอนดี้หรือแม้แต่ตำหนิความซุกซนพ่อกลับนั่งลงหยิบปากกาในมือแอนดี้ขึ้นมาถือไว้แล้วก็เขียนอะไรบางอย่างลงในหน้าหนังสือสะสมราคาแพงนั่นเสียเอง พ่อเขียนที่ข้างๆ ลายเส้นที่แอนดี้ขีดว่า "ภาษาของแอนดี้ เมื่ออายุสองขวบ"

          ต่อไปนี้ไม่ว่าครั้งไหนที่พ่อหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเปิดพ่อก็จะเห็นใบหน้าน้อยๆที่น่ารักและดวงตาที่สดใสของลูกและจะขอบคุณพระเจ้าที่ประทานเด็กน้อยคนนี้มาให้ขีดเขียนบนหนังสือแสนหวงของพ่อลูกทำให้หนังสือเล่มนี้ของพ่อมีความหมายเหมือนกับที่พี่ๆของลูกนำความหมายมาสู่ชีวิตของพ่อเหมือนกัน

          ว้าว... ฉันคิด นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ?นานๆครั้งฉันก็จะหยิบหนังสือที่สะสมไว้มาให้ลูกหลานของฉันขีดเขียนเล่นทุกครั้งที่มองดูลายมือหยุกหยิกเหล่านั้นฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่พ่อทำในวันนั้นพ่อได้สอนให้ฉันรู้ว่า…อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริงซึ่งนั่นก็คือ คนที่เรารัก ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ

          ลองมองย้อนดูตัวคุณเอง ในแต่ละวัน เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้อยู่เสมอ เช่นคุณนั่งกินข้าวกับภรรยาอยู่ที่ร้านอาหาร เธอหวังดีอยากจะเทซอสให้คุณ แต่มันกลับหกไปเลอะเสื้อตัวเก่งของคุณ และคุณก็ทำสีหน้าที่ตำหนิเธอและคำพูดที่บอกว่า เดี๋ยว ผมเทเองก็ได้    นอกจากคำขอโทษที่เธอพร่ำบอก น้ำตาใสๆก็เริ่มเอ่อขึ้นในใจเช่นเดียวกัน และอาหารมื้อนั้นไม่มีรสชาติสำหรับเธอเสียแล้ว

          แต่ถ้าคุณบอกกับเธอว่า ถ้าซักไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอก  เมื่อผมหยิบเสื้อขึ้นมาใช้ครั้งใด  ผมจะหวนนึกถึงร้านอาหารนี้ทุกครั้งไป  ที่ได้มีโอกาสมาทานข้าวกับคุณ  และได้คิดถึงทุกครั้งว่าภรรยารักและเอาใจใส่ผมมาก     เท่าใด  อยากปรนนิบัติเอาใจ (จนเทซอสหกใส่ผม)  แต่ว่าคราวหน้าออกมาทานข้าว  ผมจะเป็นคนเทซอสให้คุณมั้งล่ะ (ทีนี้ตาผมมั่ง)  รอยยิ้มจากหัวใจของเธอได้เริ่มโบยบินแล้ว  แค่นี้คุณก็ลงโทษเธอให้ระวังมากขึ้นแล้ว

          สิ่งที่มีค่าต่อชีวิตคนเรานั้นไม่ใช่ นาฬิกาเรือนละแสน  หรือเนคไทเส้นละหลายๆพัน  แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจ  ที่คุณรู้ว่ามีใครคนหนึ่ง เฝ้ารัก  เฝ้าถนอมความรู้สึกคุณอยู่ตลอดเวลาต่างหาก  แล้วคุณล่ะ เคยลงโทษใครด้วยความรักหรือเปล่า

          ได้อ่านบทความนี้แล้ว มีรู้สึกดี ๆ เลยนำมาให้อ่านกัน  หากใครเคยอ่านแล้วก็ไม่เป็นไรนะ    หากครั้งนี้ลองอ่านดูอีกครั้งแล้วพินิจด้วยใจ  บางครั้ง... เราอาจเคยตั้งคำถามหนึ่งขึ้นในใจว่า  มนุษย์เรา ... เกิดมาเพื่ออะไร  ... เพื่อให้ความรัก... เพื่อให้อภัย.. บทความนี้อาจเป็นคำตอบที่ดีสำหรับคุณ...ก็เป็นได้  ขอมอบบทความนี้ให้กับผู้มีหัวใจที่เต็มเปี่ยมด้วย    ความรัก ที่สามารถมอบให้แก่ทุกคนได้

  มาแว้ว....ในที่สุดก็มีเวลามาโม้เรื่องวันเกิดซะจนได้   เฮ้อ...เหนื่อยจริงๆ

กว่าจะได้มาโม้เรื่องวันเกิดก็เกินมาเกือบจะ 20 วันซะแล้ว    ปีนี้ก็สนุกเหมือนๆกับปีก่อนครับ   เพราะว่าจัดกินเลี้ยงกันอย่างง่ายๆแบบพอเพียงอ่ะครับตอนแรกๆก็ว่าจะไม่ได้จัดซะแล้ว...   แต่คิดไปคิดมาแล้วก็เจียดสตางค์

ที่เก็บหอมรอมริบมาจัดจนได้   เพื่อความสุขเล็กๆน้อยๆ   เหมือนกับโฆษณา

ตัวนึงที่เค้าดีใจอย่างกับได้แชมป์อะไรสักอย่างแค่ได้ที่จอดรถอ่ะ   อารมณ์ของผมเองก็ประมาณนั้นอ่ะนะ   ก็ไม่มีอะไรมากมายครับ   ของกินก็ไม่มีอะไรมากมายและก็คงจะขาดไปไม่ได้ถ้าไม่มีสุรา   แต่ว่าก็ไม่ได้กินกันเยอะหรอกนะครับแค่แบบว่าคุยกันสนุกๆ   แค่ 2  ขวด หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปนอน   โดยที่ปีนี้ผิดหวังนิดหน่อยครับไม่ได้ของขวัญเลยอ่ะ   ส่วนผมก็เก็บของเข้าบ้านก่อนแล้วจึงค่อยได้ไปอาบน้ำอ่ะนะ   ก่อนนอนก็คิดในใจอ่ะนะว่า..."มีความสุขกับเรื่องเล็กๆน้อยๆบ้าง"  ก็จะทำให้เรารู้สึกดี  ไม่ค่อยเครียดมากอ่ะนะ   โอเค...คงจะต้องพอแค่นี้แล้วแหละกลัวผู้อ่านจะเบื่อกระผมเอาซะก่อน   ไปแว้วค้าบบบบบบบบ...........

หวัดดีค้าบบบบ.....กลับมาอีกครั้งแล้วก้าบ

หายหน้าหายตาไปซะตั้งนานกว่าจะได้มีเวลาว่างมา  Update Space โอ้ย...เหนื่อย   แต่ว่าการกลับมา  Update Space  ครั้งนี้ขอบอกได้เลยว่าคุ้มมากๆๆๆๆๆๆ   เพราะว่าอะไรรู้มั้ย...   อ้าวฟังนะเนี่ยรู้สึกดีใจกับเพื่อนของผมคนนึงมากๆ  มันคนนั้นชื่อ"บ๊อบบี้"

ดีใจเรื่องอะไรรู้มั้ย... เพื่อนของผมไอ้บ๊อบบี้มันได้แต่งงานแล้วมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนซะแล้ว...(อิอิอิ)  พูดมาแล้วก็น่าอิจฉาไอ้บ๊อบบี้มันเนาะ   เกิดมาชาตินี้ก็ได้แต่งงานแล้ว...   เฮ้อ...ดูดิเรายังไม่มีวี่แววที่จะได้แต่งงานแบบมันบ้างเลยอ่ะ   ขนาดแฟนเป็นตัวเป็นตนก็ยังไม่มีเล้ย   เกิดมาอาภัพรักจิงจิ๊งเราเนี่ย....   ไม่เอาดีกว่าไม่พูดเรื่องที่มันเศร้าๆของเรา   แต่เรามาพูดเรื่องที่น่ายินดีของเพื่อนเราที่ชื่อ "บ๊อบบี้" กันดีกว่า

งานแต่งงานไอ้บ๊อบบี้มีขึ้นในวันที่ 21 มกราคม 2549 ที่ผ่านมาไม่นานนี่เอง   จัดขึ้นที่จังหวัดอุดรฯซี่งเป็นบ้านของฝ่ายเจ้าสาว   เราเองก็ได้เดินทางไปงานแต่งงานมันวันเสาร์ที่ 20 ม.ค. เวลา 9.00น.  เวลากำลังดีเลยอ่ะ   โดยสารรถตู้ที่มีเบาะนั่งเพียงแค่ 10 ที่เอง  แต่ว่าอัดกันไป 14 คนอ่ะโอโห..ขอบอกก็สนุกดีไปอีกแบบ  ระหว่างทางก็ได้มีการเล่น นับแต้ม แล้วก็จิบเบียร์รสกลมกล่อม  อย่างสนุกสนาน

และได้เก็บภาพบรรยากาศในรถบางภาพมาให้ดูด้วย...   เมื่อถึงที่หมายทุกคนก็ลงจากรถต่างคนก็ต่างเอาของๆตัวเองไปเก็บที่พักซึ่งเป็นบ้านทางฝ่ายเจ้าสาว   จากนั้นเมื่อทุกคนทำภารกิจส่วนตัวเสร็จก็ออกมากินข้าวกันแล้วก็ต่อด้วย ตั้งวงกินเหล้ากัน...จนเกือบเช้า

วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันงาน   ผู้คนมากันมากมายจากนั้นก็มีการทำพิธีต่างๆ เน้นพิธีตอนส่งตัวเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวเข้าหอ....(อิอิอิ) อยากรู้จังเนาะว่าหลังจากนี้แล้วเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวเค้าทำอะไรกัน...   แต่ได้มีโอกาสถามเค้าอยู่นะ   ทั้งคู่เค้าตอบว่านับค่าซองกินข้าวแล้วก็นอน  มั้ง...  จากนั้นพวกผมก็เดินทางกลับกทม. โดยไม่มีเจ้าบ่าวกลับมาด้วยเพราะว่าต้องอยู่หอกับเจ้าสาวกัน 3 คืนมั้งตามประเพณีอ่ะ  เรื่องราวงานแต่งไอ้บ๊อบบี้ก็มีอยู่แค่นี้แหละครับ  บ๊ายบายไปแล้วค้าบบบ  ว่างๆถ้ามีเรื่องเล่าแล้วจะมาเล่าสู่กันฟังนะคับพ้ม.............(",)